The Girl With the Dragon Tattoo

Saw Mr. Fincher’s film this afternoon.

I enjoyed it because I read the novel, that too recently. I am not sure at all if someone who did not read the novel could have followed the movie, much less, enjoy it. I got the feeling that the script and the director were paying more attention to staying close to the book (there were very few deviations/liberties taken, even with peripheral points) than presenting a tight well made suspense thriller film. Again, it didn’t bother me much because I read the novel recently.

Since I read the novel, I didn’t have to spend any mental energy about the suspense in the story. For the first few minutes of the film, my mind was occupied by the inevitable conceit, checking how closely the film was following the book. Once it was clear that there’s not going to be much deviation from the novel, I was able to devote my full attention to enjoying all the ingredients of the film.

The first honor goes to actors. Rooney Mara was simply amazing. As soon as I publish this post, I am going to look up on IMDB all the films she had acted in so far, and start watching them soon. She is good. Christopher Plummer delivered a nuanced portrayal of the aged patriarch with finesse. Couldn’t expect anything less – experience shows! Swedish actor Stellan Skarsgard also gave a very nuanced portrayal. I especially liked his mood changes in the climax scene.I also liked Yorick van Wageningen’s portrayal of the boorish, lascivious lawyer, Bjurman. Beauties Robin Wright, Joely Richardson and Geraldine James had very little to do. But the real revelation in the acting department was Mr. Daniel “James Bond” Craig himself. I went to the movie fully expecting to be totally underwhelmed by this candy for the female eye. While I can’t say that Craig’s performance blew me away, I should admit that I was sufficiently impressed. Craig’s Mikael was every bit middle aged, bumbling/bungling, smartly intelligent (almost professorial), and utterly sweet guy I had imagined while reading the novel. Good going, Mr. Craig.

The next best thing about this movie is the music – the background score. My philosophy regarding background score is that it should never intrude. I probably would have noticed the score in this film even if I had not heard the radio interview with the composer, Trent Reznor a few days ago; it did  intrude, and jarred on my senses. However, once I’d grit my teeth and let that first wave wash over me (you can say I was baptized the Reznor way), I began to see it as an organic ingredient of the film. It was brilliant. It hits all the right discordant notes. Bravo!

The final thing I want to compliment in this film is the set design. I liked the old-time disorderly coziness of Mikael’s cottage, but I absolutely loved the spartan gleaming ultra-modern decor (all glass exterior!) of Martin’s house – absolutely brilliant. If I were the president of a Swedish conglomerate, that’s exactly how my house would be 🙂

The rest of the movie is rather pedestrian. Didn’t really see the kind of Fincher brilliance that was on show in The Social Network or other previous works.

Posted in సమీక్ష, సినిమా | Leave a comment

వయోమింగులో ఎల్కుల దర్శనం

వయోమింగ్ రాష్ట్రపు ఆగ్నేయ మూలలో రెందు పెద్ద జాతీయ పార్కులున్నాయి. అందులో చిన్నది టీటాన్ పార్కు. రాకీ పర్వత శ్రేణిలోని ఒక భాగం ఇక్కడ ఉన్నది. పర్వత శిఖరాలు అన్ని కాలాల్లోనూ తలపై మంచుటోపీతో అలరారుతుంటాయి. ఇక చలికాలంలో మంచు కురవడం మొదలైనాక ఆ సొగసు వేరే చెప్పాలా?

దక్షిణాన్నించి జాతీయ రహదారి 189 పట్టుకుని ఉత్తరానికి డ్రైవ్ చేస్తూ వెళ్తుంటే దారిలో చిన్న చిన్న ఊళ్ళు. ప్రతీ ఊరి మొదట్లోనూ ఒక చిన్న సూచిక – ఊరి పేరు: బాండ్యురాంట్, జనాభా: 72, సముద్రతలానికి ఎత్తు: 7238 అడుగులు. దారిలో మేము చూసిన అతి పెద్ద జనాభా 220 🙂 గమ్యం కన్నా ప్రయాణమే ముఖ్యం అని వొప్పుకోవటానికి ఈ ప్రయాణం ఒక ప్రబల కారణం. డ్రైవు చేస్తున్నంత సేపూ విండ్ షీల్డులోంచి ప్రకృతి దృశ్యాలు అదేదో జానపద కథలో దుష్ట అప్సరసల్లాగా హొయలు వొలకబోస్తూ మన దృష్టిని రోడ్డు మీదినించి మరల్చెయ్యడానికి శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాయి. కొండలోయల్లో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు గలగలలాడే సెలయేరు మనతోటే పదిమైళ్ళ పాటు పరిగెట్టుకొస్తుంది, విడిచిపెట్టలేని చిన్ననాటి స్నేహితుళ్ళా. దారిలో చాలా చోట్ల – ఇక్కడ జింకలు వస్తాయి, ఇక్కడ ఇతర వన్యమృగాలు రోడ్డు దాటతాయి – లాంటి సూచికలు కనిపించాయిగానీ ఆ చుట్టూపక్కల ఏవిధమైన ప్రాణులూ కనబళ్ళేదు.

జాక్సన్ అనే ఊరు టీటాన్ పార్కుకి అంచున పర్వతశ్రేణి పాదతలంలో లోయలో స్థిరపడింది. ఎటు చూసినా కొన్ని వందల అడుగుల ఎత్తున, మంచుతో నిండిన కొండ శిఖరాలు. దూరంగా ఇంకా గంభీరంగా కనబడే మంచు పర్వత శ్రేణి. ఊరి మధ్యలో కారు పార్కుచేసి, ఒక కాఫీ కొనుక్కుని తాగుతూ పర్యాటక కేంద్రానికి వెళ్ళాం. అది జాతీయ పార్కుల సంస్థ వారు నడుపుతున్నది. టీటాన్ పార్కులో ప్రధానంగా కనబడే అనేక జంతువుల పక్షుల బొమ్మలు నమూనాలు ఉన్నాయి. చాలా సమాచారం కూడా ఉంది. ఐతే మమ్మల్ని ఆకర్షించినది ఎల్క్ జింకల్ని చూడ్డానికి స్లేయ్ ప్రయాణం. వెంటనే టిక్కెట్లు కొనుక్కున్నాం. అక్కడ బాగా చలిగా ఉంటుంది జాగ్రత్త అని వాళ్ళు హెచ్చరించడం మంచిదైంది. కారులోనించి చలినివారణ కవచాలన్నీ తీసి ధరించి తయారయ్యాము.

సమాచార కేంద్రం నించి బస్సులో అక్కడికి సుమారు ఒక మైలు దూరంలో ఉన్న చోటీకి తీసుకు వెళ్ళారు. అక్కడ రెండేసి గుర్రాలు పూంచిన స్లేయ్ బళ్ళు ఉన్నాయి. బండి మన ట్రాక్టర్ల వెనకాల ఉండే ట్రెయిలర్ బండిలా ఉంది. లోపల, రెండు గోడల్ని ఆనుకునీ బెంచీలు ఉన్నాయి. ఒక్కో బండిలోనూ సుమారు ఇరవైమంది పడతారు. మా బండి నిండగానే మా సారధి రయన్ గుర్రాల్ని అదిలించాడు. ఆ గుర్రాలు కవలల్లా ఉన్నాయి. ఎత్తుగా బలిష్ఠంగా, ఒక్కోటీ ఒక్కో చిన్న ఏనుగంత ఉంది. అంత పెద్ద గుర్రాల్ని నేనెప్పుడూ చూళ్ళేదు. ఇరవైమంది మనుషులు ఎక్కిన ఆ స్లేయ్ బండిని సునాయాసంగా లాక్కుపోయాయి.

ఈ ఎడ్వెంచరుకి సరిగ్గా తగినట్టుగా ఉంది వాతావరణం. ఉష్ణోగ్రత సుమారు పది డిగ్రీల ఫారెణీట్. కళ్ళు బైర్లు కమ్మేటంత ప్రకాశంతో వెలుగుతూ భానుడు. గాలి దేవుడు స్థిమితంగా ఉన్నాడు. ఐనా ఊరు దాటి ఆ బయలులోకి పోయేటప్పటికి విపరీతమైన చలి. ముక్కులో తేమకూడా గడ్డకట్టేటంత చలి. బయలులో నేలమీద సుమారు నాలుగైదు అంగుళాల మంచు. మేం బండి ఎక్కిన చోటి నించీ మరీ దూరం వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేకపోయింది. సుమారు ఇరవై ముప్పై ఎల్క్ జింకలు కొంతమేర ఎడమెడంగా పరుచుకుని కాళ్ళ మీద పడుకుని ఉన్నాయి. ఇవన్నీ మగ జింకలు. వాటికి ఇంకో వంద గజాల అవతల ఆడ జింకలు, పిల్లల మంద కొంచెం గుమిగూడి ఉన్నది. ఈ లోయ, సుమారు మూడు వేల ఎకరాల స్థలం ఎల్క్ జింకల అభయారణ్యం. ఇవి వేసవిలో ఇంకా బాగా ఉత్తరాదిన ఉంటాయి. చలికాలం బలపడే కొద్దీ దక్షిణానికి వలస వస్తుంటాయి తిండి వెతుక్కుంటూ. ఈ లోయలో ఇక్కడి చుట్టుపక్కల అన్ని ప్రదేశాలకంటే తక్కువ మంచి పడుతుందిట. కొన్ని వేల ఏళ్ళుగా ఈ జింకలు ఈ లోయలోకి చలికాలంలో వలసవస్తున్నాయి. జాతీయ పార్కు సంస్థ ఏర్పడిన నేపథ్యంలో ఈ లోయలోనే ఈ అభయారణ్యాన్ని ఏర్పాటు చేశారు.

మా సారధి రయన్ ఈ జింకల్ని గురించీ, ఈ ప్రాంతపు పర్యావరణ వలయాన్ని గురించీ, ఇక్కడి వన్యప్రాణుల సమతుల్యతని సంరక్షించడానికి వాళ్ళు ఏమేం పనులు చేస్తున్నారో చాలా వివరాలు చెప్పాడు. మగ జింకల మందకి దగ్గరగా స్లేయ్ బండిని నిలిపి ఉంచాడు. పార్కు నియమాల ప్రకారం ఎవరూ బండి దిగడానికి లేదు. అవి వన్యమృగాలే అయినా కొంతవరకూ ఈ స్లెయ్ బళ్ళు చూడ్డానికి అలవాటు పడినట్టున్నాయి బెదిరి పారిపోలేదు. వాటి మానానికి అవి అలా మంచులోనే ముడుచుకుని కూర్చున్నాయి ఆ సూర్యకాంతిలో తపస్సు చేస్తున్న ఋషుల్లాగా. మధ్య మధ్యలో వాటిల్లో ఒకటి లేచి, అటూ ఇటూ పచార్లు చేసి ముందు కాళ్ళతో మంచుని తవ్వి ఆ మంచు అడుగున్న ఉన్న లేత గడ్డిని కొరికి తింటున్నది. మంచుని దాటి పైకి ఉన్న గడ్డి అంతా ఎండిపోయి ఉన్నది. వీటికి ఆ ఎండుగడ్డి పనికిరాదట. ఎంత చలికాలమైనా, ఎంత మంచు పడినా అవి నేల దొరికే దాకా ఆ మంచుని తవ్వి లేత గడ్డినే తింటాయి. ఆ మందకి దగ్గర్లో సుమారు ఒక ఇరవై నిమిషాలు నిలిపి ఉంచాడు బండిని. చాలా ఫొటోలు తీశాను, చలికి వేళ్ళు కొంకర్లు పోతున్నా. గబగబా ఓ నాలుగు ఫొటోలు తియ్యడం, గ్లవ్వులు తొడుక్కుని మళ్ళీ వేళ్ళు వెచ్చబరుచుకోవడం. అక్కణ్ణించి కదిలి ఆ మంద చుట్టూ ఒక ప్రదక్షిణం చేసి తిరిగి వచ్చాం. దారి పొడుగునా రయన్ ఏవో కబుర్లు చెబుతూనే ఉన్నాడు. స్లేయ్ దిగి, స్లేయ్ తోనూ, గుర్రాలతోనూ ఫొటోలు తీసుకున్నాం. ఇదొక మరపురాని అనుభవం.

మధ్యాన్న భోజనమయ్యాక ఊరు చూడ్డానికి బయల్దేరాం. ఇంతకు మునుపు పడిన మంచు గట్టి పడిపోయి వీధిలో చాలా జాగ్రత్తగా నడవాల్సిన పరిస్థితి. ఊరి మధ్యలో ఒక చిన్న పార్కు. పార్కుకి నాలుగు ప్రవేశ మార్గాల్లోనూ ఒక్కొక్క ఆర్చి. ఆ ఆర్చి దేనితో కట్టారో తెలుసునా – రాలి పడిన ఎల్క్ జింకల కొమ్ములతో! ఊరు చిన్నదే గానీ ఎన్నెన్నో రకరకాల షాపులు. మామూలుగా సావనీర్లు జ్ఞాపికలు అమ్మేవి కొన్ని అయితే, అద్భుతమైన కళాఖండాలు ప్రదర్శించి అమ్మే గేలరీలు చాలా ఉన్నాయి. ఒక గేలరీలో పోతపోసిన కంచు బొమ్మలు – కదం తొక్కుతున్న గుర్రం మీద విధినిర్వహణకి బయల్దేరిన షెరిఫ్ బొమ్మ – ఎంత అద్భుతంగా ఉన్నదో. అలా ఒక డజను షాపులు గేలరీలు చూసేప్పటికి నాలుగయింది. కొండల మధ్య ప్రదేశం కదా, సూర్యుడస్తమించాడు. చలి చిక్కబడింది. కారెక్కి తిరుగు ముఖం పట్టాము.

ఆ కొండదారిని తిరిగొస్తుంటే – పొద్దున్న వచ్చిన దారే కదా, కానీ వ్యతిరేక దిశలో వెళ్తూ ఉంటే, అందులోనూ అస్తమిస్తూన్న సూర్యుడితో దోబూచులాడుతూ – సరికొత్త అందాలు. కనబడుతూన్న చిన్న ఊళ్ళు – పొద్దున వచ్చిన దారి ఇదే – అని ధృవపరుస్తున్నా, కళ్ళ ముందు పరుచుకున్న ప్రకృతి దృశ్యాలు మాత్రం పూర్తిగా వేరే దృశ్యాన్ని చూస్తున్న అనుభూతిని కలిగించాయి.

Posted in అమెరికా, ప్రకృతి | 5 Comments

రచయితలకి శలవు ఇవ్వబడదు

రాయగలిగినవాళ్ళు రాయాలి. రాస్తూనే ఉండాలి.
అందరూ రాయలేరు.
అందుకని రాయగలిగిన వాళ్ళు రాయడం మానకూడదు, రాస్తూనే ఉండాలి.

రాయగలిగిన వాళ్ళల్లోనయినా లోతుల్ని తడిమి చూసే నిశితమైన చూపు అందరికీ ఉండదు. ఆ లోతుల్లోంచి తవ్వి తీసిన విషయాన్ని చెమర్చిన మనసుతో తడిపి ఆరవేసే శక్తి ఇంకా కొద్ది మందికే ఉంటుంది.

రాసింది ఎక్కడ ప్రచురించాలి? రాసింది ఎవరన్నా చదువుతారా, చదివి మెచ్చుతారా? ఇవన్నీ తరవాత.
ముందు రాయండి.
రాస్తూనే ఉండండి.
రాయడం ఆపొద్దు, ప్లీజ్!

Posted in Uncategorized | 17 Comments

The cost of silence and the cost of inaction

How the mighty fall!

And when the mighty fall, it is not a pretty sight.

Forty seven years of illustrious career and it all boils down to this.
Joe Paterno – an iconic name – not just in college football, but for the entire field of American sports.
Few can dream of such success and still fewer achieve it.

All gone – gone with a bang – for the cost of not speaking up when he should have.

It all comes down to integrity. Personal integrity in particular.
Can you sleep at night with a free conscience – in the knowledge that you have done the right thing?
Can you wake up in the morning and face the reflection in the bathroom mirror as you pick up your toothbrush?

I can’t even really congratulate the board of directors of Penn State. I don’t think it is witch hunt. I don’t even think it is punishment – just or otherwise. It’s just something they got to do. There are no winners in this. Only losers. And Joe is not even the biggest one of the losers – just the most famous one.

And there are some lessons here – for families, for Catholic Church, for businesses, for governments – for anyone acting to protect someone as heinous as a child molester.

If you are in a position of power, and you don’t raise your arm or voice to protect the weak and the vulnerable from predators, that power vested in you sounds hollow. You are only a shell of power, with no real core inside.

And children are the most vulnerable of all.
Save the children.
Don’t be silent against child abuse.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

తోట

పోయినేడు కొంచెం నిర్లక్ష్యంగా చేసిన వ్యవసాయం ఉత్సాహం కలిగించే ఫలసాయం ఇవ్వడంతో ఈ సారి కొంచెం పెద్దయెత్తున, మరికొంచెం శ్రద్ధా శ్రమా పెట్టి చేద్దామని నిశ్చయించాను. ఏదీ జూన్నెల దాకా పరిస్థితి వెచ్చబడనిదే. అక్కడికీ నేలని పోయినేడే చదును చేసి ఉంచాను కాబట్టి వెచ్చబడంగానే నాట్లు వెయ్యడమే. ఈసారి టొమేటోల్ని వెరైటీగా తలకిందుల ప్లాంటర్స్‌లో వేలాడ దీశాను. ఇదెలా వస్తుందో చూద్దామని కుతూహలం కొంతైతే, అసలే ఉన్న నేల కొంచెమే గదా, టొమేటోలొ ఖాళీ చేసిన జాగాలో వేరే మొక్కలు వెయ్యొచ్చుగదాని స్థలపీనాసిత్వం కొంత. నేలలో – వంగ, బెండ, మిరప, యెల్లో స్క్వాష్, జుకీనీ (ఇవన్నీ మొక్కలు కొన్నాను), గోంగూర, దోస, బీర, బటాణీ, చిక్కుడు, చుక్కకూర, తోటకూర (ఇవన్నీ విత్తులు నేరుగా నేలలో నాటినవి).

గోంగూర చాలా నిరాశ పరిచింది. ఎన్నో విత్తనాలు నాతితే అరడజను మొక్కలు కూడా పైకి రాలేదు, బహుశా పాత విత్తనాలు అవడం వలన కావచ్చు. ఐనా అడపాదడపా పప్పుకి సరపడా కాస్తూనే ఉన్నది. వంగ మొక్కలు బాగా యేపుగా ఎదిగాయి, మొదటి తడవ బగా కాశాయి కూడా. ఆ తొలితొందర చల్లబడ్డాక, పూతలు కాపులూ కూడ చల్లబడిపోయాయి – వారానికో రెండు కాయలు కాస్తూ వచ్చాయి. బెండ అసలు మరీ జోకు. ఉన్నవే నాలుగు మొక్కలు – ఒక్కొక్కటీ ఒక్క సారికి ఒక్క కాయతప్ప కాయను అని ఒట్టు పెట్టుకుని మరీ పుట్టినట్టున్నాయి. నాలుగేసి బెండకాయల్ని ఏమి చేసుకోవాలి? యెల్లో స్క్వాషు, జుకినీ, చెరొక మొక్కే అయినా బాగా కాశాయి. వీటి మీద ఎప్పుడైనా మినిమం గేరెంటీ – నీళ్ళు పోస్తే చాలు, కల్పవృక్షంలాగా కాస్తూనే ఉంటాయి. 

గోంగూరలాగానే బాగా నిరాశపరిచింది టొమేటో. త్రిశంకుస్వర్గంలాగా తలకిందులుగా వేలాడదిశ్తావా, హన్నా అని బిగదీసుక్కూర్చున్నాయి. మొత్తం సీజన్‌కీ కిలో కూడ రాలేదు!  వచ్చే యేడు త్రిశంకు కేన్సిల్.

బటాణీలనీ చిక్కుళ్ళనీ ఇంకా పిందెలు వేస్తున్న సమయంలోనే లేళ్ళు సుబ్బరంగా తినేశాయి. వాటికి చుక్కకూర నచ్చలేదు కామాలు. ఆకుల్ని ముట్టుకోలేదు గాని ఆకుమడి ముందుకి ఉండడంతో తొక్కి తొక్కి పెట్టాయి. తోటకూర సీజనంతా విరివిగా కాస్తూనే ఉన్నది. మిరప మొక్కల్తో ఇంకో జోకు. నేను కొన్నప్పుడు అవన్నీ రకరకాల బెల్ పెప్పర్లు (కేప్సికం) అనుకున్నా. తీరా ఒక్క మొక్క మాత్రం మామూలు గ్రీన్ బెల్ పెప్పర్. మిగతావన్నీ హంగేరియన్ పెప్పర్ అనే ఒకే రకం. అవన్నీ విరివిగా కాశాయి. సీజన్ మొత్తం జుకినీ లాగానే ఇవికూడ విరివిగా కాస్తూనే ఉన్నాయి. ఏం చేసుకోవాలో తెలియక అత్తయ్యగారు వీటితో రకరకాల కాయల కాంబినేషన్‌లో కూరలు కనిపెట్టారు. ఇంక దోసపాదులు. పెరగడం మాత్రం కనులపండువుగా పెరిగాయి చిలవలు పలవలుగా సాగి. కానీ సెప్టెంబరు నెల మధ్య దాకా అసలు ఎక్కడా మొగ్గ కూడా కనబళ్ళేదు. నెలాఖరుకి కొన్ని కాయలు కాశాయి. ఇంతలో అకస్మాత్తుగా చలి వచ్చేసింది. ఇంకేముంది, అయిపోయింది అనుకున్నా.

అమ్మా అప్పుడే మిమ్మల్ని చలికౌగిళ్ళకి ఒదిలేస్తానా అని భానుడూ కళ్ళెర్రజేశాడు. దాంతో మళ్ళీ గత పదిరోజులుగా పగలు 70 – 80 మధ్యలో ఊగిసలాడుతున్నది ఉష్ణోగ్రత. పాపం మొక్కలు కంఫ్యూజన్‌లో పడ్డాయి. చాలా మొక్కలు చేతులెత్తేశాయి, కానీ దోసపాదులూ, వంగ మొక్కలూ, మిరపమొక్కలూ పూర్తిగా ఆశ వొదులుకో లేకుండా ఉన్నాయి. ఇంకా తలా ఒక కిలో కాయలు ఇస్తాయేమో! చూద్దాం. 

ఏదేమైనా మనచేత్తో మనం పండించుకున్న తాజా కూరల రుచే వేరు. 

Posted in Uncategorized | 14 Comments

త్రిపురతో ఓ సాయంత్రం

ఇంచుమించు పదేళ్ళ కిందటి సంగతి.

విశాఖపట్టణంలో ఒక వారంరోజులున్నాను. పెద్దగా పనేమీ లేదు. అందుకని రచయితలనీ, కవులనీ వెతికి వెతికి పట్టుకుని వెళ్ళి కలిసి ముచ్చటించడం ఓ హాబీగా ఉండేది.

ఒక పూట హైదరాబాదులో ఉన్న ఒక రచయిత మిత్రునితో మాట్లాడుతూ విశాఖలో ఉన్నానని చెప్తే (అతనికి నా హాబీ గురించి తెలుసు) త్రిపురగారిని కలిశారా అని అడిగారు. లేదు, ఆయన అక్కడెక్కడో అస్సాం వేపున కదా ఉండేది అన్నాను. లేదు లేదు రిటైరయినాక విశాఖ వచ్చేశారు అనిచెప్పి ఫోన్నెంబరు ఇచ్చారు.

అప్పటికి త్రిపుర రచనలు, ముఖ్యంగా కవిత్వం, కొంత చదివున్నా.కానీ ఏదీ పెద్దగా గుర్తు లేదు. ఆయన శైలి చాలా విలక్షణంగా ఉంటుందని మాత్రం గుర్తు.

కాల్ చేశా. ఆయనే ఎత్తారు. నేను ఫలానా అండీ అని ప్రవర చెప్పుకున్నా. ఐతే ఏంటి అన్నట్టు కళ్ళెగరేశారు, ఫోనులోనే. మిమ్మల్ని కలవాలి అన్నా. ఇవ్వాళ్ళ కుదరదు, ఎవరో బంధువులొస్తున్నారు. కావాలంటే రేపు రా, సాయంత్రం ఆరింటికి, ఒక అరగంట మాట్లాడుకోవచ్చు అన్నారు.

అయ్యబాబోయ్, ఈయన పద్ధతి నిర్మొహమాటమే కాదు, చాలా నిక్కచ్చి అల్లే ఉన్నదే అనుకున్నా. ఐనా, బొక్కిందే దక్కుడని మర్నాడు టంచనుగా సాయంత్రం ఆరింటికి వారి ఫ్లాటు ద్వారం ముందు నిలబడ్డాను. ఆయనే తలుపు తెరిచి లోపలికి ఆహ్వానించారు. సుమారు ఐదడుగుల ఆరంగుళాల ఎత్తు. వయసుతో కాస్త బొజ్జ వచ్చిందిగానీ పల్చటి శరీరం. బట్టతల, నెరిసిన పిల్లిగడ్డం (గోటీ), పదునైన చూపులు. నాకేసి కొంచెం అనుమానంగానే చూస్తూ సోఫాలో కూర్చోమన్నారు. మెల్లగా కబుర్లు మొదలెట్టాం. ఏం మాట్లాడుకున్నామో నాకిప్పుడు స్పష్టంగా గుర్తులేదు – కానీ తెలుగు సాహిత్యాన్ని గురించి, ఆయన రచనల్ని గురించి మాత్రం కాదు. బహుశా నా అమెరికా అనుభవాలని గురించీ ఆయన ఉద్యాగాలు చేసిన వివిధ ప్రదేశాల అనుభవాలని గురించీ కావచ్చు. వారి శ్రీమతి భాగ్యలక్ష్మి గారు కూడా మంచి పండితురాలు. ఈశాన్య రాష్ట్రాల్లో చాలాకాలం ఉండడంతో బెంగాలీ బాగా నేర్చుకున్నారు. కొన్ని బెంగాలీ సమకాలీన కథల్ని తెలుగులోకి అనువదించారావిడ. ఆవిడ కూడా మాతో వచ్చి కూర్చున్నారు. త్రిపురగారికి కారా కిళ్ళి అలవాటు, కారా మాస్టారికి లాగానే. గంటకో కొత్త కిళ్ళీ దవడలో బిగిస్తూ ఉంటారు. కానీ కారా మాస్టారూ ఈయనా మిగతా అన్ని విషయాల్లోనూ ఉత్తర – దక్షిణ ధృవాలు అనుకోవచ్చు.

నాకు త్రిపురగారు ఇచ్చిన సమయం అరగంటే అయితే ఆయన గంటకోసారి కొత్త కిళ్ళీ బిగిస్తారని నాకెలా తెలుసా అని మీకు సందేహం వచ్చింది – నాకు తెలుసు మీరు చాలా సూక్ష్మబుద్ధి కలవారని.
అదే చెప్పవస్తున్నా. మొదట అరగంట చాల్లే అని మొదలయిన సమావేశం అలా హాయి హాయిగా కొనసాగి, ఎనిమిది దాటింతరవాత, ఎలాగా భోజనాల వేళయింది, భోంచేసి వెళ్దువులే అని ఆపేశారు భార్యాభర్తలిద్దరూ. కాదనలేక పోయాను. నేను బయటపడేప్పటికి పది!
ఏం మాట్లాడుకున్నామో గుర్తు లేదు, కానీ ఎప్పటికి మరిచిపోలేని సాయంత్రాల్లో ఒకటి అది.

త్రిపుర కథలు చాలా కాలంగా ప్రింటులో లేవు.
కినిగె ఇప్పుడు అందుబాటులోకి తెచ్చింది ఈ పుస్తకంగా. మీకోసం!

Posted in Uncategorized | 3 Comments

The Submission, a novel by Amy Waldman

What a beautifully written novel!
Haven’t had such satisfying reading experience in some time.

9/11 – Terrorist attacks in the US – The twin towers of World Trade Center collapsed – thousands of people perished.
Two years later, a memorial has been commissioned – designs were invited from independent architects through anonymous competition.
A jury of artists, art historians and critics is convened under the chairmanship of a retired banker.
There is only one person unconnected with art on the jury – her husband died in the tower collapse – as such, she is the voice and conscience of the “Families” – She is the incredibly beautiful Claire Burwell.
And she picked the Garden as the winner among the designs. She used her charm and wit to rally all the jury members to see it through her eyes, and almost gets a unanimous verdict on it.

And then they find out – the design was submitted by a young architect by name Mohammad Khan. Interestingly enough, he is the son of middle class, professional liberal Indian muslim parents who had migrated to the USA.

From the point of this revelation, Ms. Waldman takes us on a nuanced richly textured exploration of multiple viewpoints, cultures and psyches for the next 250 odd pages. Along the way, she poses some interesting questions about values – cultural and religious; about democracy, what it represents; about rights and freedoms and duties and responsibilities; and finally about self – what do I see myself as? What do I see when I look in the mirror? Am I comfortable with what this person really is? Race, ethnicity, religion, nationality, gender, class – every facet of a person’s identity is put under a microscope for the reader to view it with utmost clarity.

That is not to say the novel delves only Jungian archetypes and psyche-babble. Ms. Waldman is as skillful in letting her characters develop without interference as she is in that neat turn of phrase and elegant use of the English language.

Three thumbs up!

Posted in అమెరికా, పుస్తకం, సమీక్ష, Uncategorized | 1 Comment

తెలుగు పాఠం – నుడికారం

ఈ వారం కొత్తగా నేను చెప్పే పాఠం లేదుగానీ, రానారె అని పిలువబడే యర్రపురెడ్డి రామనాథ రెడ్డి తెలుగు నుడికారాన్ని గురించి చాన్నాళ్ళ కిందట రెండు చక్కటి వ్యాసాలు రాశారు పొద్దు జాలపత్రికలో. కొత్త పాఠకులకి ఒకసారి ఈ టపాల్ని పరిచయం చేస్తే బాగుంటుందనిపించింది.

మొదటి టపా
రెండవ టపా

గతవారం పదాలకి అర్ధాలు:

కాటు = కరచు (పాముకాటు). కన్నుకాటు తిన్నదిగా అని వాడాడు మాటలమాంత్రికుడు ఎంతఘాటు ప్రేమయో పాటలో
కొన్ని ప్రాంతాల్లో మాడినది, గిన్నె అడుగంటినది అన్న అర్ధంలో కూడా వాడుతారు. ఉదా. పాలు కాటెక్కినాయి, కాటువాసన వస్తున్నాయి

పోటు = పొడుచుట (కత్తి పోటు, బల్లెపు పోటు), సముద్రపు పొంగు (ఆటు – పోటు)
రక్తపోటు సముద్రపు పోటు వంటి వాడుకయేమో అనిపిస్తున్నది
తలనెప్పిని తలపోటు అంటారు కొందరు – అది బహుశా నొప్పి పొడుస్తున్నట్టుగా రావడం వలననేమో.

నాటు = గుచ్చుట (శ్రీకృష్ణుని బోధనలు అర్జుని మనసులో నాటుకున్నాయి. అర్జునుని బాణాలు భీష్ముని శరీరమంతా నాటుకున్నాయి)
విశేషణంగా పల్లె ప్రాంతానికి సంబంధించినది అర్ధంలో నాటుకోడి, నాటువైద్యుడు, నాటుమందు వంటి వాడుకలు ఉన్నాయి.

మాటు = దాగి ఉండే చోటు; వేటగాడు పులికోసం మాటు వేశాడు.
చాటుగా పొదరింటి మాటుగా ఉన్నాను అని రాశారు సినారె ఏకవీర పాటలో
కంచు, రాగి, ఇత్తడి గిన్నెలకి తగరంతో పెట్టే అతుకుని మాటు వెయ్యడం అంటారు.
తడవ, సారి అనడానికి – ఈ మాటు, మరోమాటు – అంటారు. ఇది ఈ మారు, మరోమారు అనే వాడుకకి రూపాంతరంగా వచ్చిందని నేననుకుంటున్నాను.

చేటు = ఉపద్రవం, నాశనం
పేదవాని కోపం పెదవికి చేటు అని సామెత

ఈ కింది పదాలకి అర్ధం చెప్పండి, నిఘంటువులు చూడకుండా, జాలంలో వెతక్కుండా

కొదవ
కుదువ
చెలువ
నలువ
వెల్లువ

Posted in తెలుగుపాఠం | 6 Comments

తెలుగు పాఠం – సెప్టెంబరు 27

తెలుగు పాఠం చెప్పి చాలా వారాలైంది, భక్తులందరూ ఆదమరచి హాయిగా నిద్రావస్థలోకి జారుకుంటున్నారేమోనని మేలుకొలపడానికొచ్చా.

ఈ మధ్యన బ్లాగుల్లో కొంచెం తరచుగా కనబడిన రెండు వాడుకల గురించి కొంచెం చెప్పాలనిపించింది.

ఒక చోట ఏదో రచనని పరామర్శిస్తూ “సునిశితమైన హాస్యం” అన్నారు. మరి అక్కడ సమీక్షకులు ఇచ్చిన ఉదాహరణల్లో నైశిత్యమేమీ కనబళ్ళేదు నాకు. ఇంచుమించు ఇలాంటి వాడుకే ఇంకొన్ని చోట్ల కనడేసరికి ఇదేదో కొంచెం దృష్టి పెట్టవలసిన విషయం అనిపించింది.
నిశితము అంటే పదునైనది. సు అంటే మంచి. వెరసి సునిశితము అంటే మాంఛి పదునైనది అని అర్ధం.
హాస్యం సునిశితంగా ఉండకూడదనేం లేదు, ఉండొచ్చు. వ్యంగ్యంలో పుట్టిన హాస్యంలో కనిపిస్తుంది ఇటువంటి పదును. సాధారణంగా హాస్యం కితకితలు పెట్టి నవ్విస్తుంది. అంతమాత్రాన అది సునిశిత హాస్యం కానక్కర్లేదు. కొన్నిచోట్ల హాస్యం సున్నితంగా ఉంటుంది. అంటే, పైకి స్పష్టంగా జోక్‌లాగా కనబడకుండా ఆ వాక్య నిర్మాణం వల్ల, మాట విరుపు వల్ల, చమత్కారం వల్ల హాస్యం పుడుతుంది.
దృష్టి సునిశితంగా ఉండొచ్చు. విశ్లేషణ, విమర్శ కూడా సునిశితంగా ఉండొచ్చు. అంటే విషయంలోని పైపై పొరల్ని ఛేదించి, పదునుగా అసలు విషయంలోకి చొచ్చుకు పోతాయి అన్న మాట.
సునిశితమైన హాస్యం అని వాడేముందు ఆ హాస్యం నిజంగా పదునుగా ఉందో లేదో చూసుకుని వాడితే మంచిది.

ఈ రెండో వాడుక, బ్లాగర్లేమి, బాగా చెయ్యి తిరిగిన రచయితలు కూడా తరచూ తప్పుగా వాడుతుంటారు.
గొప్ప కరుణ, గొప్ప ప్రేమ అనే ఉద్దేశంలో “అవ్యాజమైన కరుణ, అవ్యాజమైన ప్రేమ” అని చాలా చోట్ల చదివాను. ఒకరెవరో రాశారు, శ్రీరామచంద్రునికి హనుమంతుడంటే అవ్యాజమైన ప్రేమ అని.
వ్యాజము అంటే కారణం, నెపం. అవ్యాజం అంటే కారణం లేనిది, అకారణం.
అవ్యాజమైన కరుణ అంటే, కారణం లేకుండా కలిగిన కరుణ. అది గొప్ప కరుణ అయితే అయి ఉండొచ్చు, కానీ ఇక్కడ అవ్యాజమనే విశేషణం గొప్ప అనే పరిమాణానికి సూచనకాదని గ్రహించాలి. శ్రీరామునికి హనుమంతునియందు ప్రేమ ఉండడానికి చాలా కారణాలే ఉన్నాయి. లలితా సహస్రనామంలో (ఇవ్వాళ్టినించీ దేవీ నవరాత్రులు కదా!) అమ్మవారిని “అవ్యాజ కరుణామూర్తి – రజ్ఙానధ్వాంతదీపికా!” అని కీర్తించారు. అంటే మనం ఆమె కరుణకి అర్హులము కాకపోయినా ఏ కారణమూ లేకుండానే కరుణిస్తుందని.

పనిలో పనిగా యువమిత్రుడు సందీప్ వ్యాజస్తుతి అనే అర్ధాలంకారాన్ని గురించి సోదాహరణంగా రాసిన చక్కటి టపా ఇక్కడ.

పాఠం చెప్పినాక పరీక్ష లేకుండా ఎలా?
కింది పదాలకి మీ చేతనైనట్టు అర్ధాలు చెప్పండి, నిఘంటువుల్లో జాలంలో వెతక్కుండా!
అర్ధాలు రాసిన వ్యాఖ్యల్ని రెండు రోజుల తరవాత ప్రచురిస్తాను.

కాటు
పోటు
నాటు
మాటు
చేటు

Posted in తెలుగుపాఠం | 11 Comments

అతడు నేను లోయచివరి రహస్యం

Posted in Uncategorized | 2 Comments